Budowa tarasu to dla wielu inwestorów moment zwieńczenia prac nad domem i ogrodem. Wyobrażamy sobie poranną kawę na ciepłym drewnie i letnie grillowanie. Niestety, ta wizja często zderza się z brutalną rzeczywistością już po pierwszej zimie. Deski zaczynają się paczyć, wkręty pękają, a konstrukcja niebezpiecznie trzeszczy. Dlaczego tak się dzieje? W 90% przypadków wina nie leży po stronie materiału, lecz pomyłek wykonawczych.
Poniżej omawiamy 5 najczęstszych błędów, których wyeliminowanie zagwarantuje Ci spokój na lata.
Błąd 1: Niewłaściwy dobór legarów - fundament porażki
To zdecydowanie najczęstszy problem, wynikający z pozornej oszczędności. Klienci często inwestują w wysokiej klasy deskę tarasową (np. Bangkirai), a pod spód kładą najtańsze legary sosnowe lub świerkowe. To przepis na katastrofę.
Zasada jest prosta: legar musi mieć gęstość zbliżoną lub wyższą niż deska tarasowa. Dlaczego? Ponieważ twarde drewno egzotyczne podczas pracy generuje ogromne naprężenia. Miękki legar sosnowy nie utrzyma wkrętu, który zostanie po prostu wyrwany z konstrukcji przy pierwszej dużej zmianie wilgotności.
Jak dobrać legary do deski?
Jeśli wybierasz deskę tarasową z drewna egzotycznego, legar również musi być egzotyczny (ewentualnie można zastosować legary aluminiowe). W przypadku desek tarasowych z modrzewia syberyjskiego, legar modrzewiowy będzie odpowiedni. Pamiętaj też o rozstawie - dla standardowej grubości deski (ok. 21-25 mm), legary powinny być rozmieszczone maksymalnie co 40-50 cm. Zwiększenie tego dystansu spowoduje "sprężynowanie" podłogi i jej deformację.
Błąd 2: Brak dylatacji i spadku - woda twoim wrogiem
Woda jest największym wrogiem drewna, ale to woda stojąca wyrządza największe szkody. Drugim poważnym błędem jest montaż tarasu "na płasko" i zbijanie desek na ścisk, bez zachowania odstępów (szczelin dylatacyjnych).
Taras zewnętrzny musi posiadać spadek rzędu 1-2% w kierunku od ściany budynku do ogrodu. Pozwala to na swobodny odpływ wody deszczowej. Jeśli deski są ryflowane, woda zalegająca w rowkach przy braku spadku doprowadzi do szybkiej biodegradacji materiału i rozwoju mchów.
Równie ważne są dylatacje między deskami tarasowymi. Drewno pęcznieje, gdy nabiera wilgoci. Jeśli zamontujesz deski tarasowe "na styk" materiał nie będzie miał miejsca na pracę. Efekt? Deski "wstaną" (tzw. łódkowanie) lub wyrwą mocowania. Należy stosować dystanse montażowe (zazwyczaj 5-8 mm, w zależności od gatunku drewna i jego wilgotności w momencie montażu).
Błąd 3: Nieodpowiednie wkręty i brak nawiercania
Użycie zwykłych, czarnych wkrętów do płyt gipsowo-kartonowych lub tanich wkrętów ocynkowanych przy budowie tarasu to błąd dyskwalifikujący wykonawcę. Kwasy zawarte w drewnie (szczególnie w dębie czy gatunkach egzotycznych) wchodzą w reakcję ze zwykłą stalą. Powoduje to powstawanie nieestetycznych, czarnych zacieków, a wkrótce potem - korozję i pękanie wkrętów.
Do montażu tarasów należy bezwzględnie stosować wkręty tarasowe ze stali nierdzewnej (A2 lub w środowisku zasolonym/basenowym A4).
Oto lista najczęstszych pomyłek związanych z mocowaniem:
- Brak nawiercania: W twardym drewnie (egzotyki, modrzew) nawiercanie otworu pod wkręt jest obowiązkowe. Wkręcanie "na siłę" powoduje mikropęknięcia, które z czasem rozrywają deskę.
- Zbyt krótkie wkręty: Długość wkrętu powinna być co najmniej dwukrotnością grubości deski.
- Złe umiejscowienie: Wkręty montujemy w odpowiedniej odległości od krawędzi deski (min. 1,5-2 cm) i od czoła deski, aby uniknąć pękania końcówek.
Błąd 4: Bezpośredni kontakt drewna z betonem lub gruntem
Drewno nigdy nie powinno leżeć bezpośrednio na wylewce betonowej, a tym bardziej na ziemi. Taki montaż odcina dopływ powietrza od spodu tarasu (brak wentylacji) i sprawia, że legary "piją" wilgoć z podłoża jak gąbka. To prosta droga do gnicia konstrukcji nośnej - taras może wyglądać dobrze z wierzchu, ale zapadnie się pod ciężarem użytkowników, gdy zgniją legary.
Rozwiązaniem jest stosowanie podkładek gumowych pod legary lub regulowanych wsporników. Pełnią one podwójną funkcję:
- Izolują drewno od wilgotnego betonu (bariera przeciwwilgociowa).
- Wygłuszają taras i niwelują drgania.
- Umożliwiają swobodny przepływ powietrza pod konstrukcją, co przyspiesza wysychanie drewna po deszczu.
Błąd 5: Zaniechanie impregnacji - szczególnie krawędzi ciętych
Ostatnim błędem jest wiara w to, że drewna (szczególnie egzotycznego) nie trzeba zabezpieczać. Owszem, gatunki takie jak Bangkirai są naturalnie odporne na korozję biologiczną, ale bez oleju szybko szarzeją (patynują) i mogą pękać powierzchniowo.
Jednak największym niedopatrzeniem jest pozostawienie surowych krawędzi po docinaniu desek na wymiar. Miejsce cięcia (czoło deski) to najsłabszy punkt - to tędy woda wnika najgłębiej w strukturę włókien. Każde miejsce cięcia powinno zostać natychmiast zabezpieczone specjalnym woskiem do czoła desek lub impregnatem. Zaniedbanie tego kroku skutkuje pękaniem desek na końcach już po pierwszym sezonie.
Regularne olejowanie (zalecane dwa razy w roku) nie tylko utrzymuje piękny kolor, ale przede wszystkim "nasyca" drewno, dzięki czemu wchłania ono mniej wody i jest stabilniejsze wymiarowo.
Budujesz taras i chcesz uniknąć tych błędów? Nie ryzykuj zakupu materiałów w ciemno. Skontaktuj się z nami. Pomożemy Ci dobrać odpowiednie legary, wyliczymy ilość potrzebnych wkrętów nierdzewnych i doradzimy chemię, która zabezpieczy Twój taras na lata. Prześlij nam wymiary swojego tarasu, a my zajmiemy się resztą!
